آنوقت تمامی اتومبیل هایی شخصی دیگری که در پیاده رو پارک شده اند جریمه میشوند!!!

هر بار که از آنجا رد می شوم و با این صحنه روبرو میشوم،یاد خیلی چیزها می افتم.

یک جورهایی انگار قضیه ،تمثیلی شده از یکسری اتفاقات عظیمی که دور و برمامیافتد.

وقتی برای روزهای اول وارد دانشکده ی علوم اجتماعی شدم،خوب متوجه می شدم که ادبیات متفاوتی در این فضا جاری است.

ارزش ها و هنجار ها و نوع بینش هایش با همه جاهای دیگری که تا حالا تجربه کرده ام متفاوت است.

این هم بین اساتیدمان قابل مشاهده بود هم بین دانشجویان.

استادها حرف های تازه ای برای گفتن داشتند،حرف هایی که خیلی به زندگی روزمره مان نزدیک بود و به همان اندازه هم دور بود که حکم بینش و روش و علم را پیدا کند.

از همین هم بود که دنبال مصادیق عینی اش توی زندگی روزمره اساتید و برخوردهایشان می گشتیم ،هم از طرفی دنبال رویه ی متناسب با حرف ها یشان در حیات علمی شان.

از بد روزگار ،هر روز خدا یک برخورد و یک حرف و یک اتفاق بود که بیفتد و عین پتک بکوبد در سرمان که اتفاقا همان جایی که بیشتر از همه جا این تفکرات نقض میشود همین جاست.

استاد محترم ساعت ها راجع به علت تقدم اندیشه در آنسوی مرزها و وابستگی تحول و خلاقیت با ایجاد حس اعتماد به نفس در دانشجو و اجازه به دخول او در جریان تدریس ،داد سخن میدهد و همه ی ما را به سکوت متهم میکند،آنوقت بدون استثنا هر بار ،هر کدام از کسانی را که اظهار نظری میکنند به باد توهین و تخطئه وتمسخر میگیرد.

چند بارشده که هر کدام از ما پای سخنان اساتیدی نشسته ایم که از لزوم داشتن اندیشه و بینش جامعه شناسانه حرف زده اند و از داشتن دیدی همه جانبه و دقیق و عمیق برای قضاوت کردن دم زده اندو همان لحظه قضاوتی غیرمنصفانه و شتابزده را در در پی اش مطرح کرده اند!

این میشود که وقتی از تحلیل های دست و پاشکسته و در حال آزمون و خطای ما برمی آَشوبندو بر آینده ی علوم اجتماعی با د اشتن چنین دانشجویان فعلی ای اظهار ناامیدی میکنند،عجیب یاد ماشین هایی میافتم که کنار اتومبیل های خود نیروی انتظامی پارک شده اند و جریمه میشوند.

من برایم سوال پیش می آید که ما،مای نوعی دانشجو از کجا باید بر صحت و واقعیت اندیشه ای که بر ما عرضه میشود پی ببریم؟ از کجا باید مصداق عینی وادی های بیشماری را که در آن ها سرگردان شده ایم را بیابیم؟

مگر نه اینکه علوم اجتماعی از پرپیوند ترین علوم ،با زندگی جاری و ساری است و مصادیق آن در همین دور وبر خودمان رخ میدهد؟

تعجب اولیه من از این ناهم خوانی ها نهایتا منجر به سرخوردگی خواهد شد،چرا که خود را در ابتدای راه نرفته ای میبینیم که خیلی ها که قبل از ما رفته اند و به عکس آن چه باید،رسیده اند.

اخلاق کاری علوم اجتماعی و مخصوصا تدریس آن آنقدر مبهم و حتی ناشناخته هست که هیچ کس بر خودش و رفتار و نتایج کارش بازنگری نکند.

بنابر این نتیجه این میشود که من دانشجو یا آنقدر هضم در این سیستم بشوم که اصلا نفهمم چه بلایی دارد سرم می آید و بین آنچه هست و باید باشد ،چقدر تفاوت هست

یا اینکه بی خیال همه چیز شوم وعطای کل قضیه را به لقایش ببخشم و از ادامه ی راه منصرف شوم.

خلاصه اینکه فردیت مسئول اتفاقا راجع به خود شخص داعیه داران یک کار ،آنقدر باید جا بیافتد که انتظار .
آن از بقیه هم برود

پیوست۱:

گاهي بين همه ي اتفاقات، طوفان پيش بيني نشده اي مي وزد و همه ي آنچه که مدت ها در عين

سستي دو دستي سر پا نگه داشته اي را مي پاشد از هم و ميشکند و مي رود..

حالا اما فکر مي کنم،خيلي هم بد نيست که دوباره از نقطه ي صفر شروع  کني...

در شب هجران مرا پروانه ي وصلي فرست      ورنه از دردت جهاني را بسوزانم چو شمع

پيوست۲:راي اعتماد (؟؟) هاي نمايندگان مجلس خود به تنهايي گوياي اين بود که يادمان نرود اين ها همان نمايندگاني هستند که بعد از تيغ زني شوراي نگهبان از کانديداها باقي ماندند

!گاهي بين همه ي اتفاقات طوفان پيش بيني نشده اي مي وزد و همه ي آنچه که مدت ها در عين زني گاهي بين همه ي اتفاقات طوفان پيش